Do broni typowej kwalifikujemy białą i palną. To w większości wypadków wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma prawo posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Na ogół żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega szafki do szatni bądź sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku oraz walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością korzystano z broni siecznej, inaczej mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafa kartotekowa. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym wynikiem rozcinania, jest halabarda bądź pałasz. Stanowią połączenie jednego lub kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz