Do broni konwencjonalnej kwalifikujemy białą oraz palną. To zazwyczaj stosowane narzędzia walki, także we współczesnych wojskach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, jakie nie potrzebują załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. W większości wypadków żąda bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafy ognioodporne lub sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, niż znaczną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu ochoczo użytkowano z broni siecznej, innymi słowy mieczy oraz szabli. Połączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Atrakcyjnym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym skutkiem rozcinania, jest halabarda albo pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też paru ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz