Do broni typowej zaliczamy białą oraz palną. To w większości wypadków wykorzystywane narzędzia walki, także we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego typu przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład ma okazję posłużyć tradycyjny miecz, włócznia czy topór. Ich przeznaczeniem jest indywidualna walka. Najczęściej żąda bliskiego kontaktu z przeciwnikiem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, jaka oblega szafki bhp bądź sejfy gabinetowe. Szermierka stanowi już poniekąd dyscyplinę sportową, niż istotną metodę ataku i walki. Rozkład broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, prymitywne maczugi. Kwalifikujemy je do przyrządów obuchowych. W średniowieczu z rozkoszą korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Złączeniem zamienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety i floret zadają rany kłute. Stąd ich wspólna klasyfikacja do broni kłutej, dla której miejsce znajdzie się w szafki metalowe. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przymocowanych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz