Do broni konwencjonalnej zaliczamy białą i palną. To przeważnie wykorzystywane narzędzia walki, również we współczesnych armiach. Do broni białej zaliczamy wszelkiego rodzaju przedmioty, które nie wymagają załadowania pocisków. Za przykład może posłużyć schematyczny miecz, włócznia czy topór. Ich zastosowaniem jest indywidualna walka. Na ogół wymaga bliskiego kontaktu z konkurentem.
Ten typ broni został już wyparty przez skuteczniejszą broń palną, która oblega sejf biurowy bądź też sejfy domowe. Szermierka stanowi już raczej dyscyplinę sportową, aniżeli znaczną metodę ataku oraz walki. Podział broni białej obejmuje pięć grup broni. Pierwsza z nich to najstarsze, archaiczne maczugi. Zaliczamy je do narzędzi obuchowych. W średniowieczu z przyjemnością korzystano z broni siecznej, innymi słowy mieczy i szabli. Połączeniem wymienionych grup jest topór, wykazujący przymiotniki pośrednie. Noże, sztylety oraz floret zadają rany kłute. Stąd ich łączna klasyfikacja do broni kłutej, dla jakiej miejsce odnajdzie się w szafki metalowe. Ciekawym przykładem narzędzia kłującego, z jednoczesnym następstwem rozcinania, jest halabarda lub pałasz. Stanowią połączenie jednego lub też kilku ostrzy, przytwierdzonych do drewnianego kija.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz